Τι συμβαίνει όταν το παιδί μας υστερεί στη σχολική του επίδοση παρά τη φυσιολογική νοημοσύνη του και τις σχολικές ή περιβαλλοντικές ευκαιρίες που του παρέχουμε; Τότε μπορεί να μιλάμε για Μαθησιακές Δυσκολίες. Ας δούμε, λοιπόν, κάποιες από τις πιο συνηθισμένες ενδείξεις που θα μας θορυβήσουν ώστε να ζητήσουμε τη βοήθεια ενός ειδικού.
Οι Μ.Δ. εμφανίζονται με τις εξής μορφές:
- Στην ανάγνωση: ο μαθητής κάνει αντικαταστάσεις, αντιμεταθέσεις, παραλείψεις, προσθήκες γραμμάτων ή συλλαβών. Ο ρυθμός είναι αργός και μονότονος, με κομπιάσματα και παραποιήσεις λέξεων, δυσκολίες στην κατανόηση, πολλές φορές και στην εκφώνηση ασκήσεων κ.τ.λ.)
- Στη γραφή: κάνει και πάλι αντιστροφές, αντικαταστάσεις, αντιμεταθέσεις, παραλείψεις γραμμάτων ή συλλαβών, συνενώσεις λέξεων. Δυσκολεύεται να χρησιμοποιήσει τους κανόνες της ορθογραφίας που ίσως γνωρίζει, γράφει την ίδια λέξη με διαφορετικούς τρόπους στο ίδιο κείμενο,
- δυσκολεύεται να χρησιμοποιήσει τα σημεία στίξης και έχει ελλείμματα στη δομή, την οργάνωση ενός κειμένου κ.τ.λ.)
- Στα μαθηματικά: (σε ορισμένες περιπτώσεις) δυσκολεύεται να κατανοήσει και συγχέει τα μαθηματικά σύμβολα, απεικονίζει καθρεπτικά ορισμένους αριθμούς, κάνει αντιστροφές σε ψηφία, ξεχνάει το κρατούμενο, δεν στοιχίζει σωστά τους αριθμούς στις πράξεις κ.τ.λ.)
Επιπλέον, μπορεί να διασπάται εύκολα η προσοχή του, καθώς και να είναι υπερκινητικός (π.χ. να στριφογυρiζει στην καρέκλα του, να βρίσκει συνεχώς προφάσεις να σηκωθεί κ.τ.λ.) και να μην μπορεί να οργανώσει τη μελέτη του.
Δεν είναι απαραίτητο ένας μαθητής να εμφανίζει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά για να ενταχθεί στα άτομα με Μ.Δ. Πρόκειται για ενδείξεις που θα κινητοποιήσουν το γονέα για αξιολόγηση των δυσκολιών του παιδιού. Ο έγκαιρος εντοπισμός, η διάγνωση και η παρέμβαση των ειδικών είναι απαραίτητα βήματα προκειμένου οι Μ.Δ. να αντιμετωπιστούν άμεσα και να έχουμε τα βέλτιστα αποτελέσματα.
Είναι σημαντικό να τονιστεί πως, λόγω της συνεχόμενης εκπαιδευτικής αποτυχίας, οι μαθητές συνήθως, δέχονται “ταμπέλες” όπως «χαζός», «τεμπέλης», «άτακτος», «δεν παίρνει τα γράμματα» ή μπαίνουν σε συγκρίσεις με συνομηλίκους ή αδέλφια.
Κατά συνέπεια, τα παιδιά με Μ.Δ. δεν εμφανίζουν ισχυρά κίνητρα για μάθηση, βιώνουν αρνητικά συναισθήματα (άγχος, χαμηλή αυτοπεποίθηση, ψυχοσωματικά προβλήματα κ.τ.λ.).
Στόχος, λοιπόν, είναι, μέσω της μαθησιακής αποκατάστασης, η συστηματική ενθάρρυνση, η συναισθηματική στήριξη και η θετική ενίσχυση των παιδιών. Κι ας μην ξεχνάμε πως οι Μ.Δ δεν είναι ασθένεια γι’αυτό και δεν επιδέχονται θεραπεία. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης και χρειάζεται ένας διαφορετικός τρόπος μάθησης.
ΣΤΟΧΟΙ-ΠΑΡΟΧΕΣ
- Η διάγνωση και η αξιολόγηση των Μ.Δ. του παιδιού
- Ο σχεδιασμός ενός εξατομικευμένου εκπαιδευτικού προγράμματος βασισμένου σε στόχους, τόσο βραχυπρόθεσμους όσο και μακροπρόθεσμους, και θεμελιωμένου στην κατάλληλη διδακτική μέθοδο
- Η εποικοδομητική συνεργασία και η συνεχής ενημέρωση των γονέων για την πρόοδο του μαθητή
- Η συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς του παιδιού